ธงชาติไทย

ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงหลายครั้ง เช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยแบบอย่างธงสยาม ร.ศ. 110 พระราชบัญญัติธง รัตนโกสินทรศก 116 และพระราชบัญญัติรัตนโกสินทรศก 118 ทุกฉบับ ได้ยืนยันถึงลักษณะของ ธงชาติว่าเป็นพื้นแดงกลางเป็นรูปช้างเผือก ไม่ทรงเครื่องหันหน้าเข้าเสาทั้งสิ้น
รัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ออกประกาศแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติธงรัตนโกสินทรศก 129 เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 แก้ไขลักษณะธงชาติเป็น "ธงพื้นแดง กลางเป็นรูปช้างเผือก ทรงเครื่องยืนแท่น หันหลังเข้าเสา" ประกาศนี้ให้เริ่มใช้บังคับ ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2459 เป็นต้นไป
ปี พ.ศ. 2460 ได้มีการแก้ไขลักษณะธงชาติอีกครั้ง โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้า

เจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2460 ออกประกาศเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2460 ลักษณะธงชาติมีดังนี้คือ เป็นรูปธงสี่เหลี่ยมรี ขนาดกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน มีแถบ สีน้ำเงินแก่ กว้าง 1 ใน 3 ของความกว้าง ธงอยู่กลางมีแถบสีขาว กว้าง 1 ใน 6 ของความกว้างของธงข้างละแถบแล้วมีแถบแดงกว้างเท่ากับแถบขาวประกอบข้างนอก อีกข้างละแถบพระราชทานนามว่า "ธงไตรรงค์"
ความหมาย ของธงไตรรงค์ คือ
สีแดง หมายถึง ชาติ และ ความสามัคคีของคนในชาติ
สีขาว หมายถึง ศาสนา ซึ่งเป็นเครื่อง อบรมสั่งสอน จิตใจ ให้บริสุทธิ์
สีน้ำเงิน หมายถึง พระมหากษัตริย์ ผู้เป็นประมุขของประเทศ
สมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ได้ตราพระราชบัญญัติธงเป็นฉบับแรกในรัชกาล เมื่อ พ.ศ. 2479 ในส่วนที่ ว่าด้วยธงชาติ นั้นยังคงใช้ธงไตรรงค์ แต่ได้อธิบายลักษณะให้เข้าใจง่ายยิ่งขึ้น คือ ลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยม